به گزارش خبرگزاری حوزه، جبهه‌های نبرد حق علیه باطل آکنده از لحظات نابی بود که رزمندگان تمام پیوندهای مادی را در زلال نام حضرت زهرا(س) شست‌وشو می‌دادند. انتخاب یک سربند برای مجاهدی بی‌مادر، به معنای تمسک به پناهگاهی ابدی در لحظه تنهایی و شهادت بود. در ادامه، خاطره‌ای جان‌سوز از شیفتگی شهید محمد ابراهیمیان به صدیقه کبری(س) بازخوانی می‌شود.
شهید محمد ابراهیمیان شب حمله همه پشانی بند ها را ریخته بود به هم. داشت دنبال سربند «یا فاطمة الزهرا (س)» می گشت.
بچه ها گفتند: «مگر فرقی می کند، یکیش را بردار؟»
گفت: «من مادرندارم. دلم خوش است وقتی شهید شدم، حضرت زهرا (س) بیایند بالای سرم و برایم مادری کنند.»
منبع: کتاب خط عاشقی ۲ (خاطرات عشق شهدا به حضرت زهرا س)، چاپ دوم- بهار ۱۳۹۵، خاطره ۱٫
نظر شما